آقا اجازه!
آقا اجازه! اين دو سه خط را خودت بخوان!
قبل از هجوم سرزنش و حرف ديگران
آقا اجازه! پشت به من کرده قلبتان
ديگر نمي دهد به دلم روي خوش نشان!
قصدم گلايه نيست، اجازه! نه به خدا!
اصلا به اين نوشته بگوييد «داستان»
من خسته ام از آتش و از خاک، از زمين
از احتمال فاجعه، از آخرالزمان!
آقا اجازه! سنگ شدم، مانده در کوير
باران بيار و باز بباران از آسمان
- اهل بهشت يا که جهنم؟ خودت بگو!
- آقا اجازه! ما که نه در اين و نه در آن!
«يک پاي در جهنم و يک پاي در بهشت»
يا زير دستهاي نجيب تو در امان!
آقا اجازه!............................
.......................................!
باشد! صبور مي شوم اما تو لااقل
دستي براي من بده از دورها تکان...
|
به ره ولاي مهدي چه خوش است من بميرم به ره ولاي مهدي! سروجان بها ندارد كه كنم فداي مهدي همه نقد ِ هستي خود ، بدهم به صاحب جان كه يكي دقيقه بينم رخ دلگشاي مهدي چه كنم چه چاره سازم كه دل ِ رميده ي من نكند هواي ديگر به جز از هواي مهدي نه هواي كعبه دارم ، نه صفا و مروه خواهم كه ندارد اين مكان ها به خدا صفاي مهدي من دل شكسته هر دم، به اميد در نشستم كه مگر عيان ببينم ، قد دلرباي مهدي دل من تپد به سينه ، به اميد روزگاري " كه گذشت گاه محنت" ، شنوم ز ناي مهدي به گداييش " فصيحي"، همه فخر مي فروشم كه ز پادشاست برتر به جهان، گداي مهدي |
فصيحي
