سفر خانه ی دوست
حال که از همهمه ی شهرمان دل بسپردم به دلت ساربان
عشق میان من و رنگین کمان سجده کنان کرد ، ملائک چنان
دل که گشودم پی آن آسمان باز نمودی کرمت بی کران
در سفر کوی تو دل شد عیان سایه ی مهرت بنمودم جوان
بال بدادی بَرِ این بی پران کام بدادی همه ی خاکیان
شمع تویی نور تویی مهربان شاپرکان در حرمت در امان
تیر بخوردست دلم ،دُر نشان از حرم و بارگه بی نشان
در قفس و سلطه ی وهابیان غم بگرفت است همه کاروان
نورِ فراگیرهِ دلِ کهکشان در قفس خصم ندارد توان
پای بِبَست است غُل ظالمان دل بشکست است شه غاصبان
لیک برفت است همه یادمان جز تو خدایی شده همراهمان
دبدبه و کبکبه ی انسیان پاک نکردست رَدِ عشقمان
مهر و امیدم به ابد،خود بمان بر تو دهم من نفسم جان فشان
عشق تویی عشق تویی مهربان سوی تو آیم همه شب در زنان
لطف بِبُردَست ز یادم زمان عشق بِکُشت است ز دل ،این جهان
هق هقه ی دل شده کارم حَنان بی تاب و تاب از پی یارم ،مَنان
فاطمه حجت ۲۹ /۲ /۱۳۹۲
