==================

نماز امام در مسجد خداوندگار

خانم فاطمه طباطبایی ، همسر مرحوم سید احمد آقا خمینی در خاطره ای جالب نقل می کند: روزی امام در خاطرات خود برای من نقل کردند که: وقتی به شهر بورسا منتقل شدم اتاقی در اختیار من گذاشتند. همه اوقات من در آنجا سپری می شد . حتی آنجا ماموری به نام حسن بیگ(حسن هژبری) برایم گذاشتند. در آن اتاق قدم می زدم و اجازه خروج از آنجا را نداشتم و تنها حسن بیگ همدم و هم صحبت من بود. او آدم شوخی بود و تلاش می کرد در آنجا به من بد نگذرد. گاهی از شهرهای ترکیه برایم تعریف می کرد. گاهی لطیفه می گفت تا مرا بخنداند. حتی زحمت آشپزی را هم می کشید . روزی در همان اتاق(خانه ای در بورسا) نشسته بودم که ناگهان در باز شد و مصطفی وارد شد . ابتدا خوشحال شدم اما ناگهان فکر کردم نکند او درخواست دیدار مرا کرده و برای این امر به افراد دولتی رجوع کرده است . از او پرسیدم آیا خودت آمدی یا ترا فرستادند؟ گفت مرا هم تبعید کردند.  در حین بیان خاطره من صحبتهای امام را قطع کردم و با تعجب پرسیدم : اگر او با میل خودش آمده بود چه می کردید؟ گفتند: همان وقت او را برمی گرداندم. پرسیدم با اینکه در آن اتاق تنها بودید و هیچ کس را نداشتید ؟ گفتند: بله. شاید او را توبیخ می کردم که چرا تقاضای این دیدار را کرده است. امام ادامه دادند: مصطفی وارد اتاق شد . به محض ورود پرده ها را کنار کشید و پنجره ها را باز کرد و من  چشم انداز زیبای بیرون شهر را دیدم. مدتی پس از آمدن مصطفی اجازه خروج از خانه را به ما دادند اما ما را از پوشیدن قبا و عبا منع کرده بودند، ازاین رو حسن بیگ پالتویی برای من خرید. گاهی به شهر می رفتیم. پس از آن بود که در شهر بورسا گشتیم؛ آنجا شهر قشنگی بود در حیاط خانه هم درخت انجیری بود که انجیر های درشت وشیرینی داشت. من در سال 1389 در حال تدوین کتاب خاطراتم به بورسا رفتم در آنجا آقای واحدی امام جماعت مسجد بورسا توضیحاتی داد. شهر بورسا در زمان عثمانیان پایتخت ترکیه بود. او گفت: امام در محله "چکیز کله" (ملخ)  زندگی می کرد. آقای واحدی از سالمندانی که هنگام تبعید امام به ترکیه آنجا حضور داشت. شنیده بود که امام نماز خود را در مسجدی به نام «خداوندگار» نزدیک محل اقامتشان به جای می آوردند. گاهی نیز ایشان را در حال نوشتن در زیر درختی در جلوی خانه ، می دیدند. البته بافت قدیمی محله اکنون تغییر کرده و تنها یک درخت کهنسال از آن روزگار برجای مانده بود.

منبع:

اقلیم خاطرات ص243